Daar stond ik dan, te wachten op de bus met een gevoel dat ik al eerder had gehad. En dan niet dat ik moest plassen, want dat is niets bijzonders. Ik had de hele dag al een raar gevoel. Ik was wel voor het eerst in ongeveer 6 weken heerlijk uitgerust wakker geworden. Niet door de wekker, niet omdat iemand me belde of smste, maar gewoon heerlijk wakker worden toen mijn lichaam dat nodig achtte.
De hele dag had ik een vreemd gevoel, ik heb het eerder gehad, niet vaak, maar toch was het wel bekend. Een gevoel van ongelukkigheid. Wat raar is na zo heerlijk wakker te zijn geworden. Ik stond op, ging op de bank zitten en keek naar buiten, futloos, gedachteloos...alsof het een winterdepressie was. Dat gevoel ging de hele dag zo door...ik dacht aan niks, maar voelde alles. Ik voelde alles, maar reageerde niet. Ik maakte gewoon de dag vol, kon mezelf er weer niet toe zetten om aan mijn studie te werken. Ik dacht aan de rest dat gaande was om me heen, maar functioneerde wel gewoon verder.
Ik had die avond een verjaardag van Robert, mijn schatje, een echt maatje :) en ik dacht, het komt wel goed. Lekker onder de mensen en gewoon gezelligheid, lekker weer in mijn element op woensdag haha ;). Onderweg naar de bushalte koos mijn mp3 ervoor om Celine Dion af te spelen, lekker sjokte ik door. Op Velperplein moest ik overstappen en wederom koos mijn mp3 speler voor een interessant liedje, "On the road again" van Nellie Wilson, het liedje dat bij mijn ooms begrafenis werd gespeeld. Het leek of de tijd weer even stil stond. Ik ademde diep in en uit, genoot van de natuur en keek om me heen.
Er kwam een vrouw/meisje voorbij die me aantikte om te vragen of lijn 7 al was geweest. Opeens raakte we aan de praat en maakte ze mij aan het lachen, "a complete stranger" maar op dat moment even niet.
Eenmaal in de goede bus richting Robert zat het gevoel er nog steeds. Ik reed toevallig langs iemands huis en dacht aan hem (een vriend..). Normaal zou ik meteen smsen om te vragen hoe het gaat, maar dat heb ik de laatste tijd niet meer. Ik denk veel aan vrienden en vriendinnen waar ik dit jaar veel mee omgegaan ben, met wie ik veel gehad heb of nog steeds heb, leuke tijden, goede gesprekken en toch is het gevoel, misschien de zin, ik weet niet wat het is..weg om met hen weer contact te zoeken. Maar aan de andere kant...zij hebben ook de kans om met mij (weer) contact te zoeken toch?
Anyway, het gevoel zat er nog toen ik uitstapte. Ik dacht bij mezelf, kom op, dit is een verjaardag..wat is er aan de hand? Ik kwam binnen, groette iedereen en ging zitten. Een goede vriendin vroeg me hoe het ging, ik zei goed...dat geloofde ze niet, dus begon ik te praten over mijn "rare" gevoel. Uiteindelijk heb ik een superavond en nacht gehad! Helaas wel wat weinig slaap..want ik moest vandaag om 6.15uur de bus al hebben en dat terwijl ik er pas om 3.30 inlag..en best wel wat op had haha ;).
Ik moest werken met Santousha in de dierentuin, via een uitzendbureau. We moesten mensen de goede richting op wijzen voor een congres..3 mensen (die andere jongen kende we niet) op 3 verschillende plekken maar wel erg dicht bij elkaar. Uiteindelijk besloten santousha en ik om gewoon samen te staan/zitten haha. Zo ging de tijd sneller en het was een stuk gezelliger!
Het rare gevoel is er vandaag niet meer. Voordat er weer gedacht wordt dat ik depri ben of dat iedereen mij vraagt hoe het gaat. Het is vreemd. Ik heb de afgelopen weken heel veel lol gehad, maar ben ook met beide benen op de grond gezet, door mezelf vooral en door alles wat er met belangrijke mensen om mij heen is gebeurt. Ik neem alles wat om me heen gebeurt en mij effecteerd in mij op, ik praat er over met de mensen die ik vertrouw en ik ga verder. Zoals ik eerder al zei heb ik dit gevoel wel eens eerder gehad. En dan is het ook van korte duur. Alsof je "mind" gewoon niks meer kan. Je lichaam sjokt vrolijk door, maar zonder inhoud.
No comments:
Post a Comment